De zaak Van Persie

Geplaatst op 15 April, 2009 
Bewaard onder What the vak

persie2Wie weet het nog? Voetballer Van Persie werd in zijn Feyenoord-tijd beschuldigd van verkrachting. Dat haalde de pers, maar wat toen nog onbekend bleef was dat zo’n tweehonderd politiemensen van het korps Rotterdam-Rijnmond het recherchedossier van Van Persie probeerden in te kijken.

Dit ongewenste gegluur in de Maasstad was de opmaat voor een bijna Amsterdamse communicatiestrategie: slim, een tikkeltje ratachtig, oppertunistisch en mediageniek. We schrijven hier ‘bijna’ want de strategie paste ondanks de quick wins – Bernard Welten zou ervoor tekenen – toch ook in het streven naar een blijvende, werkelijk doorleefde cultuurverandering. Een zaak van lange adem kun je beter overlaten aan Rotterdammers.

Weerga
Het stiekeme gewroet in het dossier Van Persie leverde niks op omdat de meeste politiemensen geen autorisatie hadden voor zulke informatie. Maar hun namen bleven wel hangen in het systeem. Korpschef Aad Meijboom nam daarop een viervoudig besluit dat gerust baanbrekend is te noemen. Eerst schreef hij alle betrokkenen een persoonlijke brief met de vraag wat zij te zoeken hadden in het dossier van Van Persie. Het antwoord mochten zij elektronisch retourneren. Na een week waren de meeste reacties binnen, variërend van ‘Ik was nieuwsgierig, wat is daar helemaal mis mee?’ tot ‘Sorry, ik zal het niet meer doen.’

Intern
Fase twee in het plannetje was dat het incident uitgebreid werd besproken in de interne media van het korps en in de gedragsthema’s die de chefs geregeld aansnijden bij hun medewerkers. Hier was immers sprake van onprofessioneel gedrag terwijl professionaliteit sinds jaar en dag één van de kernwaarden is. Redacteuren gingen ermee aan de slag en de communicatieadviseurs namen de zaak Van Persie op in de toolkits die de gedragsthema’s moesten ondersteunen.

Buitenwereld
Fase drie ging vanzelf. De Telegraaf heeft nauwe banden met één van de korpsleden (niemand weet wie) die af en toe dingen doorspeelt. Staat er iets spannends in het personeelsblad, dan kun je er donder op zeggen dat De Telegraaf het overneemt. Meestal is dat prima want er is geen betere leermeester dan de buitenwereld. En ja hoor, De Telegraaf en daarna andere media knalden ‘m erin. Politieagenten gluren in dossier Van Persie.
Nu konden ook de persvoorlichters van het korps louterend werk verrichten. Hun boodschap was: ‘Dit is fout geweest, dit hoort niet bij professioneel werken. De zaak wordt binnen het hele korps besproken omdat we hiervan kunnen leren.’ Deze reactie maakte een professionele indruk, hoewel dat maar bijvangst was. Het ging vooral om een gewenste interne cultuurverandering. Nu eens niet opgelegd en uitgelegd in saaie interviews met de top of correcte medewerkers want dan kan het volgens verandermanagers nog jáááren duren voordat de zaak in beweging komt.

Niet gepikt
Tot slot trad fase vier in werking. De krantenknipsels werden weer overgenomen in de interne media en toolkits voor de gedragsthema’s. Het effect was positief. Sommige gluurders waren zich van geen kwaad bewust, vonden de reactie van de korpschef wat overdreven, maar kennelijk werd het buiten de deur ook niet gepikt. En dat laatste zette nog het meest aan het denken. Zo is het cirkeltje rond. De binnen- en buitenwereld waren voor even één. Naar verluidt heeft niemand ooit nog geprobeerd onbevoegd in een dossier te neuzen. Niet omdat de baas het heeft verboden, maar omdat het niet professioneel, niet integer is.
Mag deze casus ook eens voor het voetlicht bij het eerstvolgende communicatiecongres?

PS De aangifte tegen van Van Persie leidde niet tot een zaak. Het dossier is dicht.

Reacties

Laat je reactie achter!