Eigen wereldje (1)

Geplaatst op 14 October, 2009 
Bewaard onder Uncategorized

louvreDe kern van communicatie is heerlijk simpel en gaat overal op. A wil iets vertellen aan B en moet daarbij ernstig rekening houden met de interesses en de gedachtegangen van B. Helaas zien we vaak dat A in zijn eigen wereldje zit en er maar wat op los zendt. B haakt af en dat maakt communicatie zo spannend.

Neem de Franse ANWB. Wie kent niet de duizenden kleine weggetjes waarbij plaatsnamen pas op de kruising, soms zelfs erna, staan aangegeven? Moet je naar rechts, dan moet je vol in de remmen. Waarom doen de Fransen het zo? Vul zelf maar in. Hoe dan ook, een typisch geval van eigen wereldje.

Onzeker
Laatst bezocht ik het Louvre in Parijs. Dit grootste museum ter wereld heeft toch een verdraaid moeilijke ingang. Ik kwam aanlopen en zag een majestueuze poort, maar honderden meters verderop zag ik er nog een. Neem ik nou de goede? Wat onzeker bij de eerste poort aangekomen zag ik een minuscuul bordje met ‘entree’. Daarna bevond ik mij op een lege binnenplaats met gesloten deuren. Op goed geluk liep ik verder door een volgende poort en daarachter openbaarde zich een tweede, gigantische binnenplaats met een glazen piramide en fonteinen die ik herkende als wijlen president Mitterrands nalatenschap. Er stonden veel mensen te wachten bij die piramide, maar er waren ook minstens twee andere poorten die uitnodigden om naar binnen te gaan. Daar liepen minder mensen dus probeerde ik zo’n poort, de Passage Richelieu. Hier stond een portier die mij subiet terug stuurde naar de glazen piramide. Naar later bleek, was deze poort bedoeld voor abonnementhouders die niet in de lange rij wachtenden bij de piramide willen staan.

Verwarring
Enfin, eenmaal binnen vond ik een plattegrond. Op de tekening stond bij de glazen piramide ‘Pyramid main entrance’. Ik prees mij gelukkig dat ik nu pas de plattegrond zag want anders was ik in totale verwarring geraakt. Ik wil niet naar de hoofdingang van een piramide. Ik wil naar het Louvre. Ik sta er met mijn neus bovenop, maar kan niet naar binnen. Ik kan alleen een glazen piramide in.
De directie van het Louvre is zo trots op dit staaltje modernisme, dat zij de elementaire woorden ‘Louvre’ en ‘ingang’ vergeten is. Voor haar is het zo klaar als een klontje dat de piramide de ingang is. Voor mij en miljoenen andere bezoekers niet. Opeens proefde ik weer een van mijn eerste zelfbedachte zinnetjes Frans tijdens het rijden over al die kleine weggetjes: C’est vraiment mal indiquer!

Reacties

Laat je reactie achter!